Vorig jaar stond alles in het teken van afscheid. Nog maar een paar weken nadat mijn vader was overleden, kwam de vraag op tafel: gaan we wel of niet naar Kreta?
Het voelde dubbel. Aan de ene kant was daar het verdriet, vers en rauw. Aan de andere kant een geplande vakantie met mijn vriendin, iets waar we normaal gesproken naar uit zouden kijken. Toch waren we er eigenlijk vrij snel uit. Juist omdat alles zo zwaar voelde, moest ik gaan. Even weg uit de omgeving waar alles me aan hem herinnerde. Even ademhalen.
En dus gingen we.
Vakantie en gemis, hand in hand
Die vakantie werd allesbehalve “normaal”. Het was een vreemde combinatie: overdag proberen te genieten van de zon, de rust en het samen zijn, terwijl er constant een onderlaag van gemis aanwezig was. Alsof er twee werelden tegelijk bestonden.
Aan de ene kant het vakantiegevoel, ontspannen aan het zwembad, samen eten, lachen. Aan de andere kant het besef dat iemand die altijd zo vanzelfsprekend aanwezig was, er ineens niet meer was. Dat contrast is moeilijk uit te leggen. Het zit niet in grote momenten, maar juist in de kleine dingen. Een gedachte die ineens opkomt. Een herinnering die zich opdringt terwijl je eigenlijk probeert te ontspannen. En toch… was het goed dat we gingen.
Bijzondere momenten op een gewone dag
Wat me het meest is bijgebleven, zijn niet eens de grote uitstapjes, maar juist de simpele momenten. ’s Ochtends wakker worden in de warmte van de Griekse zon. De rust van het complex, ergens onder de rook van Chersonissos. En dan, steevast, het geluid van een kat die vond dat het tijd was om aandacht te krijgen.
Mavro. Een zwarte kat die zich niets aantrok van plannen, emoties of verdriet. Die gewoon kwam miauwen omdat hij eten of aandacht wilde. Misschien was dat juist wel het mooie eraan. Alles ging door.
Overdag lagen we bij het zwembad, soms in stilte, soms in gesprek. En ’s avonds gingen we uit eten, waar de Griekse gastvrijheid precies dat bood wat ik toen nodig had: eenvoud, warmte en even nergens over na hoeven denken.
Een jaar later, een ander gevoel
Nu, bijna een jaar later, gaan we terug. Naar dezelfde plek. Hetzelfde complex. Dezelfde omgeving. En toch voelt alles anders.
Niet omdat het gemis minder is geworden. Dat is het niet. Sterker nog, in sommige opzichten lijkt het juist meer aanwezig. Misschien omdat de eerste schok eraf is en er ruimte komt voor wat er echt is: het besef dat iemand er definitief niet meer is. Maar er is ook iets anders veranderd. Ik kijk er nu naar uit.
Opnieuw leren genieten
Waar vorig jaar alles nog overschaduwd werd door verdriet, merk ik dat er nu meer ruimte is om te genieten. Niet ondanks het gemis, maar juist ernaast. Alsof beide naast elkaar mogen bestaan. Ik kijk uit naar de ochtenden in de zon. Naar het niets moeten. Naar het uitzicht van mijn vriendin die in vakantiemodus is en, niet te vergeten, het geluid van Mavro die waarschijnlijk weer gewoon rondloopt alsof er niets veranderd is.
Ik kijk uit naar het zwembad, naar het uitzicht, naar het samen zijn met mijn vriendin. Naar de avonden waarop we ergens aanschuiven en uren blijven zitten, zonder haast. Niet omdat het leven ineens licht en zorgeloos is geworden. Maar omdat ik heb geleerd dat juist in die kleine momenten iets waardevols zit.
De waarde van teruggaan
Teruggaan naar dezelfde plek voelt ergens ook spannend. Omdat herinneringen daar nog liggen. Omdat die vakantie van vorig jaar er als het ware nog “hangt”. Maar misschien is dat juist waarom het goed is om terug te gaan.
Om nieuwe herinneringen te maken op een plek die al betekenis heeft. Om te ervaren dat verdriet niet alles blijft bepalen. Om te zien dat er naast verlies ook weer ruimte komt voor iets anders. Niet in plaats van, maar erbij.
Tussen toen en nu
Misschien is dat wel wat deze reis voor mij betekent. Niet alleen een vakantie, maar een soort overgang. Tussen hoe het was en hoe het nu is. Tussen rouw en leven.
Vorig jaar ging ik naar Kreta omdat het moest van mijzelf en voor mijn vriendin. Dit jaar ga ik omdat ik wil. En dat is een verschil dat moeilijk in woorden te vatten is, maar alles zegt.
Soms zit groei niet in grote stappen, maar in het feit dat je weer ergens samen naar uit kunt kijken. En misschien is dat wel het mooiste wat deze reis me nu al heeft gegeven.
