Ongeveer een jaar geleden werd ik benaderd door iemand die ik nog van vroeger kende. Of ik het zag zitten om samen een online project op te starten. Het klonk op dat moment eigenlijk best aantrekkelijk. Niet per se omdat ik al jarenlang droomde van een carrière in een heel specifieke nichemarkt, maar vooral omdat mijn rol overzichtelijk zou zijn: ik zou me bezighouden met de techniek. Websites, systemen, de achterkant van het verhaal. Precies het deel waar ik me prettig bij voel.
Dat de inhoud van het project iets… origineler was dan gemiddeld, werd al snel duidelijk. Laat ik het netjes zeggen: het idee bevond zich ergens op het snijvlak van e-commerce, gedragen textiel en een publiek met zeer specifieke interesses. Een online concept waarin kleding niet per se gloednieuw uit de verpakking hoefde te komen om commercieel interessant te zijn. Of nog simpeler gezegd: er zou geld verdiend worden met ondergoed dat zijn werkdag er al op had zitten.
Ik moet er achteraf nog steeds om lachen
Niet omdat het nou per se mijn grote ondernemersdroom was, maar vooral omdat sommige zakelijke ideeën zo absurd zijn dat ze bijna weer geniaal lijken. En heel eerlijk, in het begin had het ook iets onschuldigs. Iets van: waarom ook niet? Zolang ik me maar niet hoefde bezig te houden met de marketingteksten voor tweedehands damesgoed met een verhaal.
Na een tijdje kwam de vraag of er nog iemand anders bij het project mocht aansluiten. Natuurlijk, hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Of in dit geval: hoe meer mensen meedenken, hoe groter de kans dat zo’n bijzonder idee ook echt ergens landt. Dat leek mij positief.
Wat volgde waren een paar etentjes, gesprekken, losse plannen en ruwe ideeën. Zo’n fase waarin een project nog alle kanten op kan. Het is allemaal nog niet concreet, maar je voelt wel dat er iets in beweging komt. Iedereen denkt mee, ziet mogelijkheden, en op papier lijkt het een kwestie van tijd voordat het echt vorm krijgt.
Totdat er een eerste barst zichtbaar werd
Ik kreeg een telefoontje van degene die later bij het project was aangesloten. Hij vertelde dat hij zich er niet helemaal comfortabel bij voelde. Niet eens zozeer vanwege het onderwerp, want laten we eerlijk zijn, als je eenmaal akkoord bent gegaan met een online project rondom lingerie met gebruikssporen, ben je een bepaald punt van verrassing wel voorbij. Nee, het zat hem vooral in de verhoudingen. Hij en ik staken er allebei veel meer tijd, energie en inzet in dan degene die het project oorspronkelijk had bedacht.
En dat begon te wringen
Op een zondagmiddag liep ik buiten in Middelburg toen hij opnieuw belde. Zo’n gesprek waarvan je eigenlijk al na de eerste paar seconden voelt: dit is geen klein ongemak meer, dit is een serieus probleem. Hij gaf aan dat het zo niet langer ging. Dat het scheef zat. Dat afspraken niet duidelijk genoeg waren, of in elk geval niet werden nagekomen op de manier zoals wij dat voor ogen hadden.
Een paar dagen later zaten we met z’n drieën om de tafel. We hebben gesproken, dingen uitgesproken en afspraken gemaakt. In mijn beleving waren die afspraken duidelijk. Eerlijk ook. Geen vage constructies, geen verborgen agenda’s, gewoon helderheid. Tenminste, dat dacht ik.
Toen afspraken minder stevig bleken
Maar helaas bleek een paar dagen later dat duidelijkheid niet voor iedereen hetzelfde betekent. Degene die mij ooit had benaderd om dit project samen op te starten, kwam die afspraken niet na. En niet een beetje. Het werd een patroon van uitstellen, afhouden en op afstand houden. Ik heb talloze keren gevraagd of hij zich gewoon aan de gemaakte afspraken wilde houden. Niet agressief, niet onredelijk, gewoon normaal. Zoals je dat doet wanneer je ervan uitgaat dat volwassenen onderling iets afspreken en zich daar vervolgens ook aan houden.
Maar steeds bleef het vaag. Steeds kwam er iets tussen. Steeds schoof hij het voor zich uit. En op dat soort momenten krijg je weer even een heel klassieke ondernemersles in je gezicht: zet afspraken op papier. Dat is zo’n les waarvan je hoopt dat je hem niet meer hoeft te leren, maar soms dient hij zich toch opnieuw aan. Er zijn mensen bij wie dat niet nodig lijkt. Mensen die gewoon eerlijk zijn, helder communiceren en doen wat ze zeggen. Met de jongen die later bij het project aansloot had ik dat gevoel bijvoorbeeld wél. Voor dat soort mensen voelt papierwerk bijna overbodig, omdat vertrouwen vanzelfsprekend lijkt.
Niet alleen ellende
Maar helaas zijn er dus ook mensen waarbij je achteraf denkt: waarom heb ik dit niet zwart-op-wit gezet? Dan sla je jezelf toch even figuurlijk voor je kop. Toch is dat niet het hele verhaal. Want hoe frustrerend die ervaring ook was, diezelfde persoon heeft niet alleen ellende gebracht. Via hem kwam ik ook in contact met de jongen die zich later bij het project voegde, en juist die connectie bleek waardevol. Daarnaast introduceerde hij me ook bij iemand met wie inmiddels een heel mooi zakelijk project is ontstaan, eentje op langdurige basis, waar ik nog altijd erg blij mee ben.
En dat is misschien wel het meest opmerkelijke van het hele verhaal. Soms is iemand op de ene plek onbetrouwbaar, slordig of ronduit oneerlijk, maar zorgt diezelfde persoon er onbedoeld wel voor dat er andere deuren opengaan. Niet dankzij maar ondanks zijn gedrag.
Inmiddels kunnen we het alle drie wel hardop zeggen: we zijn op onze eigen manier door diezelfde man belazerd. Ik. De jongen die later aansloot bij het project. En ook de man met wie ik nu een zakelijk project doe. We hebben er alle drie schade van gehad. In tijd, in energie, in vertrouwen, en waarschijnlijk ieder ook op onze eigen manier in teleurstelling.
Uit iets wankels groeide toch iets stevigs
Maar gek genoeg is dat niet het enige wat er is blijven hangen. Want als ik de balans nu opmaak, dan is er naast die frustratie ook iets anders ontstaan. Iets wat uiteindelijk veel waardevoller bleek. We hebben er alle drie namelijk ook iets aan overgehouden wat je niet zomaar in een spreadsheet zet: contact, wederzijds begrip en oprechte verbinding.
Eigenlijk kun je zeggen dat uit een wankel plan, een scheef samenwerkingsverband en een nogal dubieuze projectstarter uiteindelijk iets stevigs is gegroeid. Niet het oorspronkelijke idee. Niet de grote online doorbraak in gedragen ondermode. Maar wel vertrouwen tussen mensen die elkaar anders misschien nooit echt hadden leren kennen.
Meer gewonnen dan verloren
En juist dat vind ik achteraf misschien nog wel het meest bijzondere. Soms levert een slecht idee geen goed bedrijf op, maar wel goede mensen om je heen. Op dat soort momenten maakt een stukje boosheid toch plaats voor een glimlach, omdat je ineens ziet dat niet alles wat mislukt, alleen maar verlies is.
Sommige verhalen beginnen met een onwaarschijnlijk businessmodel, lopen vast op halfbakken afspraken en eindigen toch met iets waar je oprecht dankbaar voor bent. Dat had ik een jaar geleden, toen ik instapte in een project rondom gedragen ondergoed, ook niet zien aankomen. Maar goed, ondernemen blijft soms toch gewoon een beetje een vreemd vak.
Afbeelding van gadost0 via Pixabay
